خدا

صدها هزار مرتبه شکرت کنم کم است

عمری تمام گوش سپارمت کم است

نه منتی سرم نهاده ای و نه روی تافته ای

هر لحظه نام و نشانت کنم به باورم کم است

تو خالق منی و تنها تو مانده ای

هر نفسی به یاد تو ایدم گویم خدا ،کم است

یاران همه دل میشکنند عجیب نیست

تنها برای تو بودنم تا زنده ام کم است

بنگر به حال من و دردم دوا نما

تو خالقی و هرانچه بخوانمت کم است

دنیای من قریب است و غروب میکند

از نور روشن تو هرقدر ببینم کم است

دل داده ام به دست تو و تنها خدا تویی

ما را رسان به راهت این مدعا کم است

سهیل

زمان به عشق ماه می نویسد...